Nieuws

Het nieuwe begraven: uitvaart via YouTube

Het nieuwe begraven: uitvaart via YouTube

Enkele weken geleden overleed een dierbaar familielid van mij aan corona. Aan de rouwkaart was een papiertje toegevoegd, met daarop een besloten link. Deze link zou een half uur voor de aanvang van de begrafenis worden opengesteld, waarna je in een digitale wachtruimte kon plaats nemen. De link was lang en gevoelig voor hoofdletters en kleine letters. Er gingen diverse appjes rond in de familie-app van mensen die het niet lukte om online te komen. Bij ons ging het na twee keer goed.

Wij installeerden ons op de bank, met op de tafel kaarsjes bij de foto van de rouwkaart. Ik keek naar links, naar mijn man, in zijn korte broek. Het was warm weer, maar kon dit eigenlijk wel bij een begrafenis? Of zou ik ‘m toch verzoeken om iets meer passends aan te trekken? Ik keek de andere kant op. We wonen pal aan de straat en de televisie staat voor het raam. Iedereen kon dus eigenlijk meekijken en ons zien. Niet alleen wij, maar ook degenen die live bij de uitvaart aanwezig mochten zijn, zouden met al hun verdriet in beeld komen. Misschien moeten we toch maar even lamellen dichtdoen, dacht ik.

Klokslag 11.00 uur werd live overgeschakeld naar het uitvaartcentrum. De deur ging open, en mijn familieleden kwamen binnen. Haarscherp waren het beeld en het geluid. Er werd ingezoomd en uitgezoomd, precies op de juiste momenten. Er werd feilloos geschakeld tussen de speeches en de fotopresentatie die tussendoor steeds werd vertoond met zorgvuldig uitgekozen muziek daarbij. Ongelooflijk dat die mensen van het uitvaartcentrum in zo’n korte tijd die techniek zo goed onder de knie hadden gekregen.

De uitvaart vond plaats in een kleine kamer, huiselijk bijna. Dat gaf een troostend gevoel, niets is zo erg als een grote zaal die vrijwel leeg is. In plaats daarvan zaten mijn familieleden dicht bij elkaar op een bank met de armen om elkaar heen. Ergens bekroop mij het gevoel dat ik zat te kijken naar iets zó privé dat het niet voor mijn ogen bestemd was. Je ziet mensen verdrietig zijn, met moeite hun verhaal vertellen. Maar je kunt ze niet bemoedigend toe knikken, in de ogen kijken of over de rug wrijven als troost. Ik kan alleen maar hun tranen zien en stem horen trillen en vanaf de bank een brok in mijn keel wegslikken. Bijna alsof ik naar een real live programma of dramafilm zat te kijken. Met een zeker gevoel van gêne, omdat ik niet gewend ben om begrafenissen mee te kijken vanaf een televisiescherm.

Na de laatste muzieknoot werden we weer terug gezet in de digitale wachtruimte. Geen koffie en cake. Geen knuffel. Niet nog even zeggen hoe mooi het was ( nou ja, via de familie-appgroep dan). Dat voelde wel alsof je mensen achter laat met hun verdriet en niets voor ze doet. Ik heb mijn thermoskan gevuld met thee, en ben naar mijn ouders gegaan. Daar zaten we met ons drieën, bij hen op de oprit, met anderhalve meter tussen ons. Toch nog even napraten en verdriet verwerken. Maar niet te lang. Mijn vader wilde terug naar binnen om de begrafenis te downloaden zodat familieleden die het niet gelukt was om in te loggen, het alsnog konden zien. Zo kon hij toch nog wat bijdragen. Begraven in coronatijd is mooi en surrealistisch tegelijk.

Kimberley

Deze bijdrage is anoniem. De naam van de auteur is bekend bij de redactie.

 

Wil je zelf ook een blog plaatsen op corona-adviespunt? Mail naar? Mail ons op info@corona-adviespunt.nl.

Reacties 4

  1. Paulus

    Wat een ervaring zeg. Bizar om zo afscheid van elkaar te moeten nemen. Fijn dat je het zo openhartig hebt gedeeld.

  2. Karin

    wat een heftige ervaring! gelukkig zelf (nog) niet te maken gehad maar kan me voorstellen dat een evrleis nu dubbel binnen komt.

    • Mark

      Inderdaad. Iemand verliezen is al erg, maar dan ook nog op deze manier afscheid nemen… Al vind ik dat Lisa er toch ook een heldere, realistische draai aan geeft (het is niet anders nu).

  3. Aviva

    Lijkt me heel onwerkelijk… Veel sterkte met de verwerking de komende tijd!

Geef een reactie